Nieuws

Vriendschap, liefde, broederschap
Komen nader stap voor stap
Ja dat is waar, absoluut

Vriendschap, liefde, broederschap,
dat zijn geen loze kreten
We leven echt niet voor de grap,
dat mag je nooit vergeten
Nee, we benne op de wereld om mekaar
te helpen, nietwaar?

Help de Roemenen en de Polen
die tussen ons verblijven
Naastenliefde is de kurk waarop we allen drijven
We benne op de wereld om mekaar
te helpen, nietwaar?

Als de buurman armoe lijdt, in stilte zit te treuren
Probeer 'm dan met wat menselijkheid
een beetje op te beuren
We benne op de wereld om mekaar
te helpen, nietwaar?

Ziet reeds gloort de dageraad
die ons 't licht gaat brengen
De zon die aanstonds alle kwaad
op aarde zal verzengen
Want we benne op de wereld om mekaar
te helpen, nietwaar?

Beste Buurtkerk vrienden,

Op naar de winter !
Zo’n Buurtkerkbulletin verschijnt elke 3 maanden: van de zomer kom je dan ineens in de wintertijd: met een rooster tot eind van het jaar !
Voor velen was het een hete en/of mooie zomer. Er werd gefietst, gewandeld, familie bezocht, gekanood, .. of thuis gebleven.
Nu zijn we weer gewoon aan het doen, alles draait weer.
Maar… zoals Mak beschrijft wordt er nagedacht over het werken bij het Wijkpastoraat, Katinka vult dat aan met de nieuwe hype : 3e plekken; voor Aat en de financiële commissie een inspiratiebron voor ondersteuningsaanvragen voor 2027.
Als Buurtkerk zijn we onderdeel van een groter geheel : de Stichting Wijkpastoraat Rotterdam West. Wie meer wil weten :
Bezoek eens de website en lees het jaarverslag van afgelopen jaar !
Elke keer ben ik trots en ook wel ontroerd dat we zolang met elkaar samen komen en het leven vieren, maar ook lief en leed kunnen delen. Verbonden kunnen zijn, soms op afstand, zoals Cees Poirot die altijd sprak over alle mensen die hij kende vanuit de Buurtkerk. We hebben hem een waardig afscheid kunnen geven.
Een weekend even de bossen in is ook een ‘vier’ moment. Genieten van het samenzijn, veel lachen en doorpraten. Kleine momenten van er met elkaar zijn; veel liefde voelen; open en relaxed.
In dit bulletin vind je al die woorden en gedachtes terug in een verslag van Mak over een verdiepingsbijeenkomst; van Katinka in het verslag over gedachten over vrede van het Buurtkerkweekend en haar column; en van Tytsia deze keer in dichtvorm over de vieringen (denkt zij al aan Sinterklaas?)
Een lekker vol nummer dus. Als je een keer iets wil schrijven of een mooie gedachte hebt, laat het weten; we zijn er blij mee.
Liefs Bernadette

Een ‘plek’ hebben (Column Katinka)
Ze was een poosje, of eigenlijk best wel lang, uit beeld geweest. Het ging niet goed met haar gezondheid, maar er was meer aan de hand.
Sommige mensen hadden haar wel gebeld, maar vaak nam ze de telefoon niet op.
Plotseling verscheen ze nu weer, ze wilde praten.
Nu is praten altijd goed, daar kun je beter bijna nooit ‘nee’ op zeggen.
Toch merkte ik iets aan de sfeer wanneer ze verscheen. Wanneer ze binnenkwam of mensen tegenkomt groet ze niet, en wordt ze ook niet gegroet.
Nu zit ze tegenover mij en vertelt me hoe het met haar gezondheid gaat: niet zo goed, en het leven is duur, vooral nu ze met al haar kwalen moet opletten wat ze eet.
Ze wil graag weer meedoen, mee met het weekendje weg, weer samen eten en nog wel meer.
Dat begrijp ik en dat gaat ook wel weer gebeuren, dat wil zeggen, het eerste niet het laatste wel.
Soms is er teveel gebeurd tussen mensen, zo veel dat we niet eens goed begrijpen wat er nu gebeurt, maar je merkt dat je de ander niet helemaal meer vertrouwt, je wil wel, maar het gaat niet meer zo soepel. Je moet weer aan elkaar wennen, en dat gaat niet vanzelf.
De nieuwe ‘hype’ is het benoemen van ‘derde plekken’. Volgens deskundigen en politici hebben mensen hebben behoefte om naast thuis (1e plek) en werk of school (2e plek)  een plek te hebben waar ze zich veilig en gezien voelen, waar ze niet eenzaam zijn, waar ze mogen zijn wie ze zijn. (=3e plek)
Dat wisten wij allang, en het domme is dat veel van deze plekken zijn wegbezuinigd, maar dat terzijde…
Die plekken hebben we nog wel in het Oude Westen, al zijn ze voor veel mensen geen derde maar een tweede plek, veel mensen hebben immers geen school of werk. En die tweede plek is niet zomaar een plek van vertrouwen en veiligheid, daar moet je steeds weer aan werken met elkaar. Een plek waar je jezelf kan zijn is gemakkelijk gezegd, maar moeilijk gedaan.
Je moet je op de een of andere manier steeds weer verhouden tot andere mensen, ook tot die mensen die jou eerder teleurgesteld hebben. Dan voel je je net veilig op zo’n plek en
dan komt je buurman binnen, die je de hele nacht weer wakker heeft gehouden met zijn geschreeuw; of dan kun je zo weer die vrouw uit de straat tegenkomen die misbruik heeft gemaakt van jouw goedheid; of die man, die een poosje geleden nog zei dat mensen zoals jij (…vul maar in,  migratieachtergrond, homo, links of rechts denkend….) niet thuis horen in onze wijk.
Misschien zie je elkaar vaker op zo’n plek, hoor je elkaars verhalen, zie hoe anderen met jou en met die persoon, die jij allang niet meer vertrouwt, omgaan. Wie weet verandert er wat, wen je aan elkaar, tolereer je elkaar, drink je een kopje koffie met elkaar.
Maar toch, zo’n derde of tweede plek is niet vanzelfsprekend. Politici kunnen er gemakkelijk over praten, maar het vraagt wijsheid, geduld en liefde van en voor elkaar, en tijd…veel tijd.  Ga er maar aan staan!
Katinka