Nieuws

Beste Buurtkerk vrienden,

Dit is een echt zomernummer..  het is nu net zomer en al lekker warm…
De lente was best vol met activiteiten: een nieuw liedboek, de veiling, een borrel bij Ans en Piet, grote schoonmaak. En de laatste zondag nog een gezellig nazit in de tuin van de Union.
We proberen met elkaar van  de Union een fijne plek te maken, waar mensen de ruimte krijgen om elkaar te ontmoeten. Zondags is dat met onze vieringen van de Buurtkerk en doordeweeks komen er groepen lekker koffiedrinken en praten; of met elkaar koken en eten; of schilderen; of samen iets maken en in de buurt rondbrengen; of samen lunchen en met elkaar over opvoeden praten; of bij de inloopmiddag op vrijdag binnenlopen en zorgen en problemen delen…   het is fijn om zo af en toe verschillende groepen te ontmoeten en over de activiteiten te vertellen. We hebben elkaar ook ontmoet tijdens het schoonmaken en opruimen ! Reuze gezellig !
Binnen het grote geheel van de stichting Wijkpastoraat is het altijd belangrijk voor de zomer de subsidie aanvragen te doen voor het volgende jaar.. en de cijfers van afgelopen jaar moeten op orde.
Wij kregen een groot compliment bij de controle van die cijfers: “Waardering voor jullie cijfers en de duidelijke toelichting. Door de jaren heen, zien wij een mooi opgebouwde professionaliteit. Jullie zijn een gezonde organisatie en heel goed bezig!”  Dus ook de kascommissie hartelijk bedankt voor het controleren van de cijfers en het compliment !
Het is goed om elkaar af en toe een compliment te geven of dankbaarheid te tonen.. kijken naar elkaar en aandacht geven, ook aan mooie momenten. Zo voelen we ons als een grote familie en kunnen we ook doorgaan in deze roerige tijd.
Fijne zomer ! Blijf gezond en voorzichtig als je op reis gaat en
kom naar de Union als je niet weggaat en toch wat gezelligheid wil !!

Liefs Bernadette

Pubers (Column van Katinka}
Het is vakantie en ze komt met haar moeder mee. Ze lijkt verlegen, kijkt de kat uit de boom.
Maar te zien aan haar heldere ogen die alles lijken te registreren, is ze, volgens mij, helemaal niet zo verlegen. Maak je borst maar nat.
De mensen om ons heen zien haar zitten: “Dus dit is je dochter, leuk haar eens te zien. Ze lijkt sprekend op je.” De moeder kijkt trots naar het meisje, maar het meisje kijkt verschrikt en daarna afwijzend.
“Hoe vind je het dat mensen dat van jullie zeggen”? vraag ik.
“Verschrikkelijk”,  zegt ze dramatisch: “Welk meisje uit groep 8 wil nu op haar moeder lijken”.
“Dat dacht ik al te zien. Ik vind het leuk dat je met je moeder meegekomen bent.”
“Nou eigenlijk wil ik praten met een Nederlands iemand”
“ Een Nederlands iemand?” zeg ik verbaasd.
Maar ze staat al op, haalt een kop koffie voor me en komt naast me zitten. Ze vraagt honderduit: of ik de burgemeester weleens ontmoet heb, of ik laatst wel gestemd heb, want als je dat niet doet ben je dom; en of ik weet wat de beste middelbare school in Rotterdam is, want daar wil ze naar toe.
Op de laatste vraag kan ik geen antwoord geven. Ze kijkt me aan: “Laat maar, jij bent daar ook te oud voor, jij kunt dat niet weten.”
Ik haal mijn schouders op.
“Geeft niet hoor”, zegt ze vriendelijk: “Maar komen hier wel eens meisjes die net iets ouder zijn dan ik en daar over kunnen vertellen?”.
Ik weet dat haar gezin nog niet zo lang geleden vanuit Afghanistan naar Nederland is gekomen. De taal leren ze verbazingwekkend snel, maar de overgang van hun dochter van het basisonderwijs naar de middelbare school  is nieuw en vreemd voor hen.
“Niet zo vaak”,  zeg ik: “Maar ik ken er wel een paar.”
“Chill. Kun je ze bellen of ze willen komen?”
En je gelooft het of niet, zo’n 3 kwartier later zitten er 3 giebelende pubers aan tafel, die elkaar vertellen hoe vervelend kleine broertjes en zusjes zijn, naar welke school ze willen, en wat ze later willen
worden. Én mijn nieuwe vriendin wordt haarfijn uitgelegd hoe het schoolsysteem in elkaar zit.
Nog eens 3 kwartier later (nou, iets meer misschien), komt ze naar me toe: “We zijn er uit, het wordt het lyceum, maar zij zeggen dat ik nog wel wat aan mijn woordenschat moet doen.”
Of ik daar wel verstand van heb laat ik in het midden, omdat ik zo bescheiden ben… Maar wat ik wel zeker weet is dat dit meisje haar dromen waar gaat maken.
En haar moeder hopelijk ook!
Katinka